کوچک فرهنگ نمایشگاه کتابخوانی کتابخوانی

کوچک: فرهنگ نمایشگاه کتابخوانی کتابخوانی نمایشگاه کتاب هفته معلم مرکز مازندران کودک و نوجوان

گت بلاگز اخبار فرهنگی و هنری «شماره ۱۷ سهیلا» از چه می‌گوید؟ , بررسی سینمای زنان

این روزها فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» (۱۳۹۵) به نویسندگی و کارگردانی محمود غفاری و بازی زهرا داودنژاد، بابک حمیدیان، احسان امانی و مهرداد صدیقیان اکران عموم شده است ه

«شماره ۱۷ سهیلا» از چه می‌گوید؟ , بررسی سینمای زنان

بررسی سینمای زنان؛ «شماره ۱۷ سهیلا» از چه می گوید؟

عبارات مهم : ایران

این روزها فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» (۱۳۹۵) به نویسندگی و کارگردانی محمود غفاری و بازی زهرا داودنژاد، بابک حمیدیان، احسان امانی و مهرداد صدیقیان اکران عموم شده است هست. توصیه جالب توجه این که این فیلم اجتماعی که به عنوان زنان هم می پردازد آنچنان مورد توجه سینماروها قرار نگرفته است.

به گزارش ابتکار، با اینکه فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» یک «درام اجتماعی» تاثیرگذار و خوش ساخت است ولی کاملا چراغ خاموش روی پرده سینماها قرار دارد؛ در صورتی که در گذشته فیلم هایی که به پرسشها زنان می پرداختند با استقبال بیشتری روبه رو می شدند. به هر صورت، در حال حاضر، ژانر کمدی و ملودرام عشقی، سینمای کشور عزیزمان ایران را در قبضه خود گرفته است.

فیلم های خانوادگی هم مانند «خاله قورباغه» و کمدی های راحت ای مانند «تگزاس» فروش بیشتری نسبت به فیلم های اجتماعی مانند «شماره ۱۷ سهیلا» دارند. این عنوان نشان می دهد که تماشاگران سینمادوست ایرانی در دهه ۱۳۹۰ علایق و سلایق متفاوتی نسبت به تماشاگران دهه ۱۳۷۰ کشور عزیزمان ایران دارند. البته نباید از نظر دور داشت که سینمای دهه ۱۳۶۰ کشور عزیزمان ایران بسیار پیچیده است و تحلیل آن کار سنگینی هم می طلبد.

در آن دوران فیلم های مختلفی از جمله اکشن هایی مانند: «کانی مانگا» (۱۳۶۶) به کارگردانی سیف الله داد و «عقاب ها» (۱۳۶۳) به کارگردانی ساموئل خاچیکیان، فیلم های روشن فکرانه و انتقادی مانند: «اجاره نشین ها» (۱۳۶۵) و «هامون» (۱۳۶۸) به کارگردانی داریوش مهرجویی و کمدی سیاه «جایزه» (۱۳۶۱) به کارگردانی علیرضا داودنژاد هر کدام مخاطب های خاص خود را داشتند. در آن وقت سینمای کشور عزیزمان ایران رونق فراوانی داشت و تماشاگران بی شماری هم پای فیلم ها می نشستند. با این وجود، سینمای دهه ۱۳۷۰ به شدت با سینمای دهه ۱۳۶۰ متفاوت هست. با تمام این تفاسیر سینمای دهه ۱۳۸۰ کشور عزیزمان ایران هم جایگاه متفاوتی جهت خود دارد و در بعضی از سال های این دهه سینمای کشور عزیزمان ایران با افول سنگینی هم مواجه شد.

«شماره ۱۷ سهیلا» از چه می گوید؟
فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» (۱۳۹۵) که با دو سال تاخیر اکران شده است است به خوبی می تواند «زندگی روزمره» و شرایط خاص اجتماعی بعضی زنان را نشان بدهد. در این روزها جوان ها به دلایل فراوان که یکی از بااهمیت ترین هایش هم مسئله اقتصادی است با مصائب فراوانی دست به گریبان هستند. مسئله «ازدواج» آنچنان جدی شده است است که بعضی ها آن را یک بحران جدی می دانند. فیلم محمود غفاری به خوبی به این مسئله پرداخته هست. قصه فیلم چیست؟ در خلاصه داستان این فیلم چنین آمده است: «داستان دختری میانسال است که وقت ازدواج او به تاخیر افتاده و با توجه به مسئله ژنتیکی که دارد در تلاش است که هر چه سریعتر ازدواج کند تا فرزند دار شود».

ولی به هیچ عنوان این عنوان اصل ماجرای این فیلم نیست. بعد از موفقیت فیلم های اصغر فرهادی توجه به «طبقه متوسط» در سینمای کشور عزیزمان ایران پر رنگ تر شده است هست. طبقه ای که با هزاران مسئله ریز و درست در شرایط اجتماعی کشور عزیزمان ایران دست به گریبان هست. فرهادی به دروغ و خیانت در بین خانواده ها به خوبی پرداخته هست. زنان فیلم های او از دل جامعه می آیند و تاثیر خودش را هم بر سینماروهایی که زیاد هم از قشر میانگین هستند، گذاشته است.

اما فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» به زنانی از طبقه میانگین می پردازد که وقت ازدواج را از دست داده اند. زنانی که نه علاقه را تجربه می کنند و نه توانسته اند در وقت مناسب ازدواج کنند و خانواده ای با حضور فرزند ها تشکیل بدهند. زنان بسیاری در شهرهای بزرگ کشور عزیزمان ایران هستند که به دهه چهارم زندگی خود رسیده اند و هنوز نتوانسته اند خانواده ای شکل بدهند. این عنوان هزاران علت دارد که باز هم تاکید می کنیم مهم ترین علت آن اقتصاد هست. با این تفاسیر، کارگردان فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» تلاش می کند که «سبک زندگی» زنان طبقه میانگین را از خلال «زندگی روزمره» در دهه ۱۳۹۰ به تصویر بکشد. همان زنانی را جلوی دوربین می بینیم که ازدواج نکرده اند و حالا سخت به دنبال شوهر هستند. «سهیلا» (با بازی زهرا داودنژاد) به مرکزی مراجعه می کند که در آن همسریابی می کنند.

او به شدت آدم خجالتی و توداری است و این کار جهت او سنگین تمام می شود. بنابراین تلاش می کند که دوباره به مردهایی که پیش از این در زندگی اش بوده اند، رجوع کند. این تلاش او هم به شکست می انجامد. ولی اکثر آن مردان طلاق گرفته اند و درگیر «زندگی روزمره» تکراری با هزار و یک مسئله هستند. سهیلا هر کاری می کند به بن بست می خورد تا اینکه پسر جوانی به او ابراز علاقه می کند ولی اختلاف سنی آنها بسیار زیاد است! وحشت و وحشت سنگین سهیلا از آینده مجردی اش زندگی او را در چنبره خودش اسیر کرده هست. سهیلا مدام «اضطراب» دارد. حالا یک پسر جوان هم سر راه او قرار گرفته هست. سهیلا باید گزینش کند. بنابراین، یک «dilemma» (دو راهی خطرناک) جهت او شکل می گیرد.

او هر انتخابی کند جهت او تلخکامی شدیدی به همراه خواهد داشت. سهیلا و پسر جوان را می بینیم که در شهر و مخصوصا در مترو«پرسه» می زنند. پسر بارها از سهیلا می پرسد که حالا چه شده است است که او به فکر ازدواج فوری افتاده است؟! ولی سهیلا هیچ جواب مشخصی به او نمی دهد. در واقع، این «سکوت» مضمون محوری فیلم هم هست. کارگردان تلاش دارد با رویکرد «اگزیستانسیالیستی» زنانی را نشان بدهد که با وحشت و اضطراب به ۴۰ سالگی خودشان پا می گذارند و وحشت زده می شوند. این شکل از روایت در سینمای کشور عزیزمان ایران منحصر به فرد هست. جهت اینکه جنس این نوع از سینما «کاربردی» و «تاریخی» هست. با تمام این احوال، فیلم «شماره ۱۷ سهیلا» بینندگان بسیار کمی داشته هست؛ البته نباید از نظر دور نگاه داشت که سینمای خانمانه کشور عزیزمان ایران پیشینه بسیار موفقی دارد.

تهمینه میلانی
تهمینه میلانی زاده ۱۳۳۹ در تبریز هست. او فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم هایی است که زیاد آنها به زن ها می پردازند. او آثار مختلفی را ساخته است که موفق ترین آنها یک سه گانه با بازی نیکی کریمی هست. نخستین قسمت این سه گانه فیلم «دو زن» (۱۳۷۷) است با ایجاد فضای باز سیاسی بعد از انتخابات دوم خرداد ساخته شد و به شدت مورد توجه سینمادوستان هم قرار گرفت.

فیلم های «نیمه پنهان» (۱۳۷۹) و «واکنش پنجم» (۱۳۸۱) دو بخش دیگر این سه گانه هستند. البته میلانی به خاطر ساخت این سه گانه با تصویر العمل ها و نقدهای سنگینی از بعضی جناح های سیاسی هم روبه رو شد. فیلم «دو زن» شاید یکی از عالی ترین آثار سینمای زنان باشد. فیلمی که به ازدواج زنی کم سن و سال و با سواد با مردی به شدت حسود و پارانویایی می پردازد.

رخشان بنی اعتماد
رخشان بنی اعتماد زاده ۱۳۳۳ در پایتخت کشور عزیزمان ایران هست. او کارگردان، فیلم نامه نویس و تهیه کننده موفقی هست. بنی اعتماد توانسته که فیلم های هنری راجع به زنان بسازد و حتی در هفتاد و یکمین جشنواره فیلم ونیز (۲۰۱۴) جایزه عالی ترین فیلمنامه را جهت فیلم «قصه ها» به دست آورد.

فیلم های او اغلب به زنان می پردازند ولی چهار فیلم «نرگس» (۱۳۷۰)، «روسری آبی» (۱۳۷۳)، «بانوی اردیبهشت» (۱۳۷۶) و «زیر پوست شهر» (۱۳۷۹) با استقبال منتقدان و مردم روبه رو شدند و به شدت خانمانه هستند. فیلم «نرگس» جهت او جایزه عالی ترین کارگردانی دهمین دوره جشنواره فجر را به همراه داشت. فیلم «روسری آبی» نیز گروه تحریریه سایت بلورین عالی ترین فیلمنامه را کسب کرد. زیاد شخصیت های مهم بنی اعتماد، زنان درد کشیده هستند. به عنوان نمونه فیلم «بانوی اردیبهشت» مادری به نام فروغ را نشان می دهد که می خواهد مستندی از زندگی مادران نمونه بسازد.

بهرام بیضایی
بهرام بیضایی زاده ۱۳۱۷ در پایتخت کشور عزیزمان ایران هست. او نمایشنامه نویس، فیلمنامه نویس، کارگردان و پژوهشگر بسیار تاثیرگذاری هست. بیضایی تاکنون ۱۰ فیلم سینمایی را ساخته است که در اغلب آنها با زندگی زنان و روشن فکران مواجه می شویم. بر خلاف کارگردان های مرد، نقش های مهم زیاد فیلم های بیضایی جهت زنان است.

زنانی که مانند «گلرخ کمالی» (با بازی مژده شمسایی) در فیلم «سگ کشی» (۱۳۷۹) قربانی شهوت قدرت و ثروت مردان می شوند. زنانی که حتی از آبروی خود جهت خانواده و زندگی خود می گذرند ولی می فهمند که زندگی مردانه بسیار بی رحم تر از این حرف هاست! فیلم «باشو غریبه کوچک» (۱۳۶۵) زنان متفاوتی را در دل جنگ نشان می دهد. «باشو» که خانواده اش را در جنگ از دست داده است به مزرعه زنی به نام «نایی» (با بازی سوسن تسلیمی) در شمال کشور عزیزمان ایران پناه می برد. نایی، زنی است که به تنهایی مزرعه ای را اداره می کند.

اصغر فرهادی
اصغر فرهادی زاده ۱۳۵۱ در خمینی شهر هست. او کارگردان، فیلمنامه نویس و تهیه کننده موفق و تاثیرگذاری هست. فرهادی با فیلم «جدایی نادر از سیمین» (۱۳۸۹) برنده جایزه اسکار عالی ترین فیلم خارجی زبان و جایزه گلدن گلوب شد. او با فیلم «فروشنده» (۱۳۹۴) اسکار خود را تکرار و در جشنواره کن هم برنده جایزه فیلمنامه نویسی شد. سینمای او طبقه میانگین ایرانی را جلوی دوربین برد.

طبقه ای که مضمون هایی مانند: دروغ، خیانت، مهاجرت، تنهایی و طلاق در آن از کلیدهای مهم هست. فرهادی زنان پیچیده ای را جهت نخستین بار در سینمای کشور عزیزمان ایران به نمایش گذاشت. زنانی که یا مانند «درباره الی» (۱۳۸۷) به شکل ناگهانی ناپدید می شوند یا مانند «فروشنده» قربانی تجاوز و وحشت از افشای آن شده است اند. ولی پیچیده ترین زنان سینمای کشور عزیزمان ایران را در فیلم «چهارشنبه سوری» (۱۳۸۴) شاهد هستیم. فیلمی که گروه تحریریه سایت بلورین عالی ترین کارگردانی را هم جهت فرهادی به همراه داشت.

«شماره ۱۷ سهیلا» از چه می‌گوید؟ , بررسی سینمای زنان

واژه های کلیدی: ایران | زندگی | شماره | ازدواج | ایرانی | سینمای | سینمایی | سبک زندگی | اصغر فرهادی

دانلود


دانلود فایل ها

نویسنده : getblogs